W wywiadzie z Agnieszka Maj (Dziennik Polski z 28 sierpnia) urzędujący prezydent powiedział, nie mniej ni więcej, tylko takie coś, że coraz to bardziej jest przekonany do konieczności swego startu w wyborach na kolejną kadencję, a to dla ratowania Krakowa przed kandydatami dyletantami.

 Oczywiście jeszcze nawet nie mówimy o konkretnych kandydatach, ale PR-owskie ustawianie się na starcie w pozycji dezawuującej każdego innego – jest już by nie powiedzieć śmieszne i w demokracji - straszne. Jak dla mnie – jeśli w ogóle mówi się jako o możliwym kandydacie o Pośle Wassermanie, to na stanowisku, kogoś, kto ma mieć wizję Miasta, ma osadzić go w jego tradycji i na tym ma budować jego przyszłość, to Jego kompetencje w tym zakresie i skłonności do porozumienia z innymi, widzę jako coś co dobrze rokuje. Ani Pan Gowin, ani  Pan Kracik, ani Pan Wassermann (no, powiedzmy – może drugi z wymienionych) nie mieli w ogóle możliwości wykazać się kierowaniem Krakowem – bo tego nie robili. I to ma być argument? Nie wyklucza to tego, że każdy z nich może wiedzieć co należy w Krakwa robić dla wyeksponowania jego właściwych i cenionych w świecie wartości. Gwarantują Oni dla przykładu, iż nie będą podłączali się lobbystycznie do najstarszej i znanej w świecie tradycji Akademii Krakowskiej, w których murach był i Kopernik i w której dokonywano przez wieki odkryć powszechnie znanych i cenionych. (Oczywiście myślę tu o tradycji Uniwersytetu Jagiellońskiego a nie jednej z niepublicznych szkół krakowskich  aktualnie nazywającej się Akademia Krakowska i powszechnie kojarzona z profesorem Majchrowskim).    To jest marka a nie jest wartość do zużycia. Jest ona do pokazania – i – pozwala na stworzenie z niej fundamentu na jutro.         W codziennej gonitwie zarządzania i pilnowania trzódki urzędniczej, całego systemu współzależności i powiązań, ta wizja, jak dla mnie, już dość dawno zginęła, jeśli w ogóle istniała. Przed wyborami więc zapytam się o priorytety – nie tyle i tylko inwestycyjne i te odnoszące się do obiecanek. Będę się pytał o wizję promocji Miasta, o wizję jego roli w Europie i Kraju, o deklaracje co do wykorzystania potencjału mieszkańców itd. Na razie jest klub jedynie słusznych ekspertów, i rozmowa ze społeczeństwem z pozycji utrudzonego i znudzonego Ojca Narodu. Ta droga prowadzi donikąd. To co wyczynia się w Rynku, promocja Krakowa jako superbaru dla wielu grup, pamiętających – lub i nie pamiętających tego co widzieli, stosunek do rzeczywistego a nie pozorowanego i prowadzonego dla symboliki dialogu społecznego, owocuje stanem, który nie ma prawa się skończyć dobrze. Do symbolu już zupełnie urasta to, że Miasto nie może sobie poradzić z prywatną własnością jednej drogi prowadzącej pod ul Konopnickiej, cała sprawa od szkieletora po tenże hotel Forum, realizacja Opery – listę tu można ciągnąć długo – też wykazuje „skuteczność” zabiegów profesjonalnie prowadzonej gry biznesowej. Bo tak to trzeba ująć. Widać komuś się opłaca blokować, ktoś z kimś nie rozmawia właściwie – to jedne jest pewne tak, jak i to, że żadna z tych spraw nie jest prosta.
Ten tekst jest tylko reakcją na wywiad, a ten aż mnie zastanowił skalą pogardy dla innych kandydatów. Wypowiedzi Pana Prezydenta są też wyraźną zapowiedzią decyzji co do wyboru stylu kampanii Prezydenckiej – stylu ucieczki od rozmowy merytorycznej, nastawionej na eliminację przeciwników poprzez Ich dezawuowanie w opinii publicznej.  

Zagadnienie drugie:

Metoda działania.

  W zakończeniu więc mojego tekstu, warto może jeszcze dodać jeszcze jedną kwestię. Ta już w wypowiedziach Pana J.Majchrowskiego, jako Prezydenta już pobrzmiewa jak ostatnia deska ratunku przed koniecznością właśnie – merytorycznej wymiany argumentów    i prezentacji wizji Krakowa.
 Zauważcie Państwo, że ogólnie jako socjotechnika, a ostatnio odkurzane są dwa chwyty propagandowe. Stosuje się swego rodzaju „nelsony” – chwyty rzekomo unieruchamiające opozycję. Na te zabiegi zwracam uwagę już dziś, bo dla niewprawnych bywają one zwodniczo skuteczne.  
Chwyt pierwszy to odpowiedź na krytykę w stylu; jak tak krytykujecie, że jest źle  – to proszę powiedzieć jak ma być dobrze.
Warto się zastanowić nad istotnym znaczeniem tego uniku.
To nic innego jak przyznanie się do tego, że decydent, krytykowany, po prostu nie wie jak robić inaczej niż robi. Jeśli uważam, że tak jak robię, czynię to najlepiej – to mam na to argumenty. Potrafię powiedzieć- uważam, że robie dobrze bo – …. i tu następuje wyliczanka, na którą opozycja musi odpowiedzieć merytorycznie, ale i znów – bez obowiązku poddawania rozwiązań. To decydent jest od wskazywania i wybierania rozwiązań – nie opozycja. Nie mylmy ról! Obowiązkiem opozycji jest tylko zadawanie merytorycznych pytań a po uzyskaniu wyjaśnień,  jasne wykazanie dlaczego uważa, że to, co jest robione, jest robione źle, dlaczego argumenty strony rządzącej są nieprawdziwe, a podejmowane działania nie prowadzą do dobrego skutku. Propozycja dla opozycji by podpowiadała jak ma być robione dobrze, już kompromituje kompetencję decydenta – i to jest chyba jasne. Jak nie wie – to co robi na swym stanowisku? Wskazuje to też na kompletne niezrozumienie wartości informacji. Jest jakby zwracaniem się do lekarza na cioci na imieninach z prośbą o kompetentną (jakie On tam ma narzędzia, oprócz swej wiedzy, która też ma swą wartość?) poradę. Najzwyklejsze w świecie – takie przy okazji - piracenie informacji, za której obróbkę i użycie, nie kto inny, a właśnie decydent pobiera gażę. By było jasne.
 
Drugi „nelson” to stwierdzenie – sprawa jest przygotowana do realizacji, i jeśli coś nie wyjdzie – będzie to winą opozycji, protestujących, hamulcowych. Taką nawet wypowiedź  już Pan Prezydent nie tak nawet dawno też już  zaserwował.  
Nie sposób nie zauważyć, iż jeśli decyzja jest istotnie dobrze przygotowana, przeszła prawidłowo wszelkie etapy procedowania – żadne protesty czy sądzenia nie pomogą, ale będą wręcz  działały na szkodę opozycji, i ta z tego, też powinna sobie zdawać sprawę. W końcu – np. odpowiedzialność za nieskuteczne prawnie zatrzymanie inwestycji musi być konkretna – a Sąd ma określić czy wątpliwości były zasadne i oparte o rzeczowe argumenty. Hamulca bezpieczeństwa można i należy używać w uzasadnionych przypadkach a nie po uważaniu i dla kaprysu lub uzyskiwania innych efektów.
Tu konflikt w Tyńcu i parę innych można śmiało powoływać jako dobre przykłady właśnie mało kompetentnego działania i to nie urzędników – wykonawców – a decydenta mającego funkcje nadzorcze.
Przykład „negocjacji” z „obrońcami” ślimaczka winniczka w środku stolicy – jest przykładem powiedziałbym ideowym, na kompletna nieskuteczność (lub sprecyzowana postawę) władz decyzyjnych z tej samej serii, ale jakby w drugą stronę. W tej sprawie reakcja inwestora była tylko rozsądna w kategoriach biznesowych. Niestety.

Obydwa „nelsony” są stosowane przez doradców PR obecnych Władz Krakowa. Wymagałoby to oddzielnego omówienia, ale choćby w samej tylko sprawie odpadów – a tą znam bliżej - więc mógłbym się nią posłużyć, ale nie chcę się już powtarzać.
 
Sumując nie tylko technika zarządzania się liczy a świadomość tego do czego się dąży - i to wolę wiedzieć przed wyborem. Bo zdolności i skłonności obecnej kompetencji już znam. Wizji jakoś nie widzę albo też dostrzegam ją z wielką trudnością.